وبلاگ اهلبيت عليهم السلام

لباس روحانیت

ahlebeitas — Sun, 13 Dec 2009 15:11:18 GMT

الحمدلله رب العالمین علی الولایه

با عنایت خداوند متعال و در ظل توجهات حضرت بقیت الله الاعظم روحی فداه
در روز عید غدیر خم سالروز انتصاب مولا علی علیه السلام به مقام پیشوایی امت اسلام

توفیق تشرف به لباس مقدس روحانیت
نصیبم شد که خداوند منان را به خاطر این نعمت بزرگ شاکرم
و پیشانی خضوع و خشوع را به نشانه شکر در درگاه الهی به خاک می سایم .

علی امام من است ...

ahlebeitas — Wed, 02 Dec 2009 16:31:18 GMT

خطبه تاریخی پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله و سلم در روز عید بزرگ غدیر

جریان انتصاب حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام به مقام امامت و ولایت و پیشوایی امت اسلام از طرف خداوند متعال

تمام لذت عمرم در این است که مولایم امیرالمؤمنین است

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم قبل از غدیر خم در سرزمین منی سخنرانی و زمینه را برای اعلام ولایت علی علیه السلام آماده فرمودند ؛ بعد از آن در سرزمین غدیر خم که در تقاطع مسیرهای اهل مدینه ، مصر ، عراق و نجــد بود و به امر الهی انتخاب شده بود آن حضرت صلی الله علیه و آله شروع به سخنرانی نموده و بعد از حمد و ثنای الهی به بیان فرمان خداوند پرداختند :

... ای مردم ! بدانید که خداوند ، علی بن ابیطالب را ولی و صاحب اختیار شما معین فرموده و او را امام و پیشوای واجب الاطاعه قرار داده است و فرمانش را بر همة مهاجران و انصار و پیروان ایمانی ایشان و بر هر بیابانی و شهری و بر هر غیرعرب و عربی و هر بنده و آزاده ای و بر هر کوچک و بزرگی و بر هر سیاه و سفیدی و بر هر خداشناس موحدی واجب فرموده است ... هر کس با علی [ علیه السلام ] مخالفت کند ملعون است و هر کس که از او پیروی نماید مشمول عنایت و رحمت حق خواهد بود.

برای مطالعه متن خطبه پیامبر صلی الله علیه و آله روی ادامه مطلب کلیک کنید

جریانات بعد از خطبة غدیر :

** با دستور پیامبر صلی الله علیه و آله دو خیمه بر پا شد در یکی خود آن حضرت نشست و در دیگری علی علیه السلام و سه روز در آنجا اقامت نمودند و مردم دسته دسته آمدند و با پیامبر صلی الله علیه و آله تجدید پیمان و با علی علیه السلام به عنوان امیرالمؤمنین بیعت نمودند و تبریک گفتند.

**در این مراسم پیامبر صلی الله علیه و آله عمامه خود را که ( سحاب ) نام داشت به عنوان تاج افتخار بر سر امیرالمؤمنین علیه السلام قرار دادند.

**خبر واقعة غدیر در همة مناطق اسلامی منتشر شد و آن سه روز به عنوان ( ایام الولایه ) نام گرفت.

چند نکته :

این جریان بی نظیر نزدیک به یکصد و بیست هزار نفر شنونده و راوی مستقیم داشت که آن را از نزدیک مشاهده کردند.

حدیث غدیر و واقعة آن در کتابهای مختلف شیعه و اهل سنت ذکر شده و اسناد آن به حدی رسیده که اصلا قابل انکار نمی باشد.

در آیات ۳ و 67 سورة مائده به جریان غدیر اشاره شده که در کتابهای تفسیری شیعه و برخی از کتب تفسیری اهل سنت به آن تصریح شده است .

امام شناسی ... 2

ahlebeitas — Sat, 28 Nov 2009 17:16:18 GMT

شناخت حجت الهی ... بخش دوم

قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم :
من مات و هو لایعرف امامه مات میتة الجاهلیة
هر کس بمیرد در حالی که امام زمان خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلیت مرده است

( میزان الحکمه ح840 )

×× وجوه شناخت :

شناختن امام علیه السلام در وجوه زیر قابل تصور است :

وجه اول : شناخت امام از نظر بشری یعنی از نظر اینکه یک فردی از افراد بشر در اندام و هیکل و شخصیت محدود و صفات ظاهری است همانطوری که کسانی که امام را از نزدیک می بینند چه با او موافق باشند یا مخالف او را در این حد می شناسند.

یقینا مقصود از شناخت امام در حدیث که انسان را از مرگ جاهلیت نجات می دهد این وجه از شناخت نمی باشد.

وجه دوم : شناخت امام از نظر نسب و نژاد و احوال زندگانی او یعنی همان شناختی که مورخان در مورد همه مردمان تاریخ بدست می آورند .

بدون شک مقصود از شناخت امام در حدیث مذکور نمی تواند فقط منحصر در این وجه از شناخت باشد.

وجه سوم : شناخت امام از نظر اینکه او یک رهبر و پیشوا در امور دین و دنیا و راهنمای طی مسیر سعادت است. به این اعتبار که تعلیمات امام پرتو راه نجات و درک مقامات عالیه مادیه و معنویه است یعنی در دنیا وسیله آسودگی و عدالت است و در آخرت وسیله رسیدن به بهشت و سعادت .

آنچه در موضوع امام شناسی وظیفه مذهبی است همین وجه سوم است که از آن به معرفت امام تعبیر شده و به معرفت امام به عنوان یک پیشوایی که اطاعتش واجب است تفسیر گردیده است.

معرفت امام از نظر دو وجه اول و دوم موضوع این حدیث نیست بلکه مقدمه رسیدن به وجه سوم است که نهایت معرفت امام می باشد .

شناختن امام بنا بر وجه اول و دوم در واقع درک وجود معمولی و انسانی امام است که بوسیله دیدن او یا شنیدن احوال او که همه مردم اعم از موافق و مخالف و مومن و کافر در آن مشترکند حاصل می شود ولی شناختن امام از نظر وجه سوم بر اساس عقیده و اکتشاف در قلب است که در پرتو این شناخت راه سلوک به سعادت برای انسان عارف روشن می شود چراکه امام یک بشر عالی مقام است که حقایق را از پیغمبر صلی الله علیه و آله دریافت کرده و روح پاکش آئینه هستی گردیده و با عالم ملکوت در ارتباط است و واسطه فیض الهی و هدایت گردیده است.

ادامه در بخش سوم إن شاء الله

برای مطالعه بخش اول این مطلب روی لینک زیر کلیک کنید ...

امام شناسی ... بخش اول

امام باقر و اسقف مسیحی

ahlebeitas — Tue, 24 Nov 2009 18:26:18 GMT

مناظره امام محمد باقر علیه السلام با اسقف مسیحیان

هنگامى كه امام باقر علیه السلام در شهر شام همراه فرزند گرامى خود از قصر خلافت هشام بن عبدالملک خارج می شدند ، در انتهاى ميدان مقابل قصر با جمعيت انبوهى روبرو گرديد كه همه نشسته بودند. امام از وضع آنان و علت اجتماعشان جويا شد. گفتند: اينها كشيشان و راهبان مسيحى هستند كه در مجمع بزرگ ساليانه خود گردآمده‏اند و طبق برنامه همه ساله منتظر اسقف بزرگ مى‏باشند تا مشكلات علمى خود را از او بپرسند. امام علیه السلام به ميان جمعيت تشريف برده و به طور ناشناس در آن مجمع بزرگ شركت فرمود. اين خبر فوراً به هشام گزارش داده شد. هشام افرادى را مامور كرد تا در انجمن مزبور شركت نموده از نزديك ناظر جريان باشند.

طولى نكشيد اسقف بزرگ كه فوق العاده پير و سالخورده بود، وارد شد و با شكوه و احترام فراوان، در صدر مجلس قرار گرفت. آن‏گاه نگاهى به جمعيت انداخت، و چون سيماى امام باقر علیه السلام توجه وى را جلب نمود، رو به امام كرد و پرسيد:

- از ما مسيحيان هستيد يا از مسلمانان؟

- امام علیه السلام فرمود : از مسلمانان.

- اسقف گفت : از دانشمندان آنان هستيد يا افراد نادان؟

- امام علیه السلام فرمود : از افراد نادان نيستم!

- اسقف گفت : اول من سوال كنم يا شما مى پرسيد؟

- امام علیه السلام فرمود : اگر مايليد شما سوال كنيد.

- اسقف گفت : به چه دليل شما مسلمانان ادعا مى‏كنيد كه اهل بهشت غذا مى‏خورند و مى‏آشامند ولى مدفوعى ندارند؟ آيا براى اين موضوع، نمونه و نظير روشنى در اين جهان وجود دارد؟

- امام علیه السلام فرمود : بلى، نمونه روشن آن در اين جهان جنين است كه در رحم مادر تغذيه مى‏كند ولى مدفوعى ندارد!

- اسقف گفت : عجب! پس شما گفتيد از دانشمندان نيستيد؟!

- امام علیه السلام فرمود : من چنين نگفتم، بلكه گفتم از نادانان نيستم!

- اسقف گفت : سوال ديگرى دارم ؛ به چه دليل عقيده داريد كه ميوه‏ها و نعمتهاى بهشتى كم نمى‏شود و هر چه از آنها مصرف شود، باز به حال خود باقى بوده كاهش پيدا نمى‏كنند؟ آيا نمونه روشنى از پديده‏هاى اين جهان را مى‏توان براى اين موضوع ذكر كرد؟

- امام علیه السلام فرمود : آرى، نمونه روشن آن در این عالم آتش است. شما اگر از شعله آتش صدها چراغ روشن كنيد ، شعله چراغ اول به جاى خود باقى است و از آن به هيچ وجه كاسته نمى‏شود!

اسقف هر سوال و مشكلى به نظرش مى‏رسيد، همه را پرسيد و جواب قانع كننده شنيد و چون خود را عاجز يافت ، بشدت ناراحت و عصبانى شد و گفت: « مردم! دانشمند والا مقامى را كه مراتب اطلاعات و معلومات مذهبى او از من بيشتر است، به اينجا آورده‏ايد تا مرا رسوا سازد و مسلمانان بدانند پيشوايان آنان از ما برتر وبهترند؟! به خدا سوگند ديگر با شما سخن نخواهم گفت و اگر تا سال ديگر زنده ماندم، مرا در ميان خود نخواهيد ديد! » اين را گفت و از جا برخاست و بيرون رفت!

برگرفته از کتاب ( سیره پیشوایان ) ـ با اندکی تلخیص و تصرف

جهت مطالعه مطلب دیگری در ارتباط با امام باقر علیه السلام روی لینک زیر کلیک کنید ...

مختصری از زندگانی امام باقر علیه السلام

سن پایین و مقام امامت

ahlebeitas — Wed, 18 Nov 2009 15:38:02 GMT

مقام امامت و سن پایین

سالروز شهادت امام محمد بن علی جواد الائمه علیهم السلام

را به محضر امام زمان ارواحنا له الفداء و شیعیان آن حضرت علیه السلام

تسلیت عرض می نمایم

از آنجا كه حضرت جواد نخستين امامى بود كه در كودكى ( حدودا هشت سالگی ) به منصب امامت رسيد، طبعاً نخستين سؤالى كه در هنگام مطالعه زندگى آن حضرت به نظر مى‏رسد، اين است كه چگونه يك نوجوان مى‏تواند مسئوليت حساس و سنگين امامت و پيشوايى مسلمانان را بر عهده بگيرد؟

آيا ممكن است انسانى در چنين سنى به آن حد از كمال برسد كه بتواند جانشين پيامبر خدا باشد؟

آيا در امت هاى پيشين چنين چيزى سابقه داشته است؟

در پاسخ اين سؤالها بايد توجه داشت که :

درست است كه دوران شكوفايى عقل و جسم انسان معمولاً حد و مرز خاصى دارد كه با رسيدن آن زمان، جسم و روان به حد كمال مى‏رسند، ولى چه مانعى دارد كه خداوند قادر حكيم، براى مصالحى، اين دوران را براى بعضى از بندگان خاص خود كوتاه ساخته، در سالهاى كمترى خلاصه كند. در جامعه بشريت از آغاز تاكنون افرادى بوده‏اند كه از اين قاعده عادى مستثنا بوده‏اند و در پرتو لطف و عنايت خاصى كه از طرف خالق جهان به آنان شده است در سنين كودكى به مقام پيشوايى و رهبرى امتى نائل شده‏اند.

براى اينكه مطلب بهتر روشن شود ذيلاً مواردى از اين استثناها را ياد آورى مى‏كنيم:

1 - قرآن مجيد درباره حضرت يحيى ورسالت او و اينكه در دوران كودكى به نبوت برگزيده شده است، مى‏فرمايد: ما فرمان نبوت را در كودكى به او داديم

بعضى از مفسران كلمه «حكم» را در آيه بالا به معناى هوش و درايت گرفته‏اند و بعضى گفته‏اند: مقصود از اين كلمه، «نبوت» است. مؤيد اين نظريه رواياتى است كه در كتاب «اصول كافى» نقل شده است، از آن جمله، روايتى از امام پنجم وارد شده است كه حضرت طى آن با تعبير «حكم» در آيه مزبور، به «نبوت» حضرت يحيى در خردسالى استشهاد مى‏كند و مى‏فرمايد: پس از در گذشت زكريا، فرزند او يحيى كتاب و حكمت را از او به ارث برد و اين همان است كه خداوند در قرآن مى‏فرمايد: «يا يَحْيى‏ خُذِ الْكَتابَ بِقُوٍّْهَ آتَيْناهُ الحُكْمَ صَبِيّاً»:«اى يحيى كتاب (آسمانى) را با نيرومندى بگير، و ما فرمان نبوت را در كودكى به او داديم»

2 - با اينكه براى آغاز تكلم و سخن گفتن كودك معمولاً زمانى حدود دوازده ماه لازم است، ولى مى‏دانيم كه حضرت عيسى - عليه السلام - در همان روزهاى نخستين تولد زبان به سخن گشود و از مادر خود (كه به قدرت الهى بدون ازدواج باردار شده و نوزادى به دنيا آورده بود و به اين جهت مورد تهمت و اهانت قرار گرفته بود) بشدت دفاع كرد و ياوه‏هاى معاندين را با منطق و دليل رد كرد، در صورتى كه اين گونه سخن گفتن و با اين محتوا، در شأن انسانهاى بزرگسال است. قرآن مجيد گفتار او را چنين نقل مى‏كند:

(عيسى) گفت: «بى شك من بنده خدايم، به من كتاب (آسمانى= انجيل) عطا فرموده و مرا در هر جا كه باشم وجودى پربركت قرار داده است، و مرا تا آن زمان كه زنده‏ام به نماز و زكات توصيه فرموده و (نيز مرا) به نيكى در حق مادرم سفارش كرده و جبار و شقى قرار نداده است»

با توجه به آنچه گفته شد به اين نتيجه مى‏رسيم كه قبل از امامان نيز، مردان الهى ديگرى از اين موهبت و نعمت الهى برخوردار بوده‏اند و اين امر اختصاص به امامان ما نداشته است.

برگرفته از کتاب ( سیره پیشوایان ـ نوشته : مهدی پیشوایی )

امام شناسی ... 1

ahlebeitas — Sat, 14 Nov 2009 16:34:09 GMT

شناخت حجت الهی

قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم :
من مات و هو لایعرف امامه مات میتة الجاهلیة
هر کس بمیرد در حالی که امام زمان خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلیت مرده است

( میزان الحکمه ح840 )

XX اهمیت حدیث :

این حدیث شریف را همانطور که شیعه روایت کرده است از طریق اهل تسنن نیز روایت شده و معمولا حدیثی را که مورد اتفاق شیعه و سنی باشد نمی شود کوچک شمرد زیرا وقتی شیعه و سنی هر دو با هم یک حدیث را روایت می کنند تقریبا نشان دهندة این است که پیامبر یا امام علیه السلام قطعا این مطلب را فرموده است .

مقصود از امام در حدیث :

XX نکته اول :
متاسفانه برخی به غلط اینطور پنداشته اند که مقصود از امام در این حدیث فقط پیامبر است اما این سخن ، ادعایی بیش نیست چرا که :

اولا : پیامبر وفات فرموده و از امتش جدا شده و از آنجا که در دیگر روایات تعبیر ( امام زمان ) آورده شده این تعبیر نسبت به آن حضرت صحیح نخواهد بود زیرا آن حضرت نسبت به افرادی که بعد از وفات پیامبر به دنیا آمده اند هم عصر و هم زمان با ایشان نیستند.

ثانیا : در برخی از روایات آمده که مراد از امام زمان در این حدیث امام همان عصری است که مردم آن زمان در آن زندگی می کنند لذا بایستی آن امام ، زنده و ناطق و موجود در آن زمان باشد.

XX نکته دوم :
پیروی کردن از کسانی که برخلاف دستور خداوند و رسول او ادعای رهبری در برابر امامت معصوم علیه السلام را دارند برخلاف عقل و منطق است از این رو تلاش برای شناختن و یافتن امام معصومی که از طرف خداوند به این مقام تعیین و نصب شده و پیامبر او را به مردم معرفی نموده است هم از نظر عقلی و هم از نظر شرعی واجب و لازم است.

XX ویژگی های این شناخت :

ویژگی های این شناخت عبارتند از :
اولا : بایستی این شناخت از منابع معتبر و موثق و مستند اخذ شود .

ثانیا : محدوده این شناخت بایستی شامل آموزه های اعتقادی ، اخلاقی و عبادی نیز بشود.

ثالثا : از آنجا که امام الگوی عملی برای انسانهاست این شناخت بایستی به ابعاد فکری و عملی و روحی امام نیز ناظر باشد.

ادامه در بخش دوم إن شاء الله

یا مهدی

ahlebeitas — Tue, 10 Nov 2009 16:54:58 GMT

هشتمین خورشید

ahlebeitas — Mon, 26 Oct 2009 17:24:22 GMT

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی

امام هشتم شيعيان ، حضرت على بن موسی الرضا علیه السلام برطبق قول مشهور در تاريخ 11 ذيقعده سال 148 و بنا به قول ديگرى 11 ذيحجه در مدينه چشم به جهان گشودند.

نام شريف آن حضرت، "على" ، كنيه ی ايشان " ابوالحسن" و القاب شريفش "رضا" ، "صابر"، "فاضل"، "رضى"، و "وفى" بوده است كه "رضا" از همه معروفتر است.

حضرت رضا علیه السلام به علم و دانش معروف و مشهور بودند. مأمون ـ خليفه عباسى ـ مجالس متعددى با حضور فقها، متكلمين و علماى اديان مختلف تشكيل می داد تا با آن امام مناظره كنند و ايشان بر همگــى غالب می شدند و همگان به قصور فهم و دانش خويش در برابر اين درياى بی پايان اعتراف می نمودند.

از جمله خصوصيات اخلاقى آن حضرت اين است كه ايشان هيچ گاه سخنى را قطع نمی كردند. در حضور ديگران پاى خود را دراز نمی كردند و چون سفره غذا را می گستراندند ، با تمام غلامان خود بر سر سفره حاضر می شدند و غذا می خوردند و از هر غذايى كه در سفره بود، بهترين قسمت آن را جدا كرده، براى مستمندان می فرستادند. بسيار صدقه می دادند و اين كار را بيشتر اوقات در تاريكى شب انجـام می دادند.

شيخ صدوق چنين نقل كرده است : همه كلام حضرت و جوابها و مثالهايش برگرفته از قرآن بود، هر سه روز يك بار قرآن را ختم مى‏كرد و مى‏فرمود: اگر بخواهم در كمتر از سه روز هم مى‏توانم آن را ختم نمايم اما هرگز به آیه‏اى ‏نمى‏رسم مگر اينكه در معناى آن و اينكه درباره چه چيزى و در چه وقتى نازل گشته ، مى‏انديشم.

آن حضرت در مورد پيروى از قرآن مى‏فرمايد : قرآن كلام و سخن خداست ازآن نگذريد و هدايت را در غير آن نجوييد كه گمراه مى‏شويد.

امام در راه سفر خود به خراسان ، وارد نيشابور شدند. عده بسيار زيادى دور حضرت را گرفتند و از ايشان طلب حديث كردند. حضرت از پدرشان حضرت كاظم ، از پدرشان امام جعفر صادق ، از امام محمد باقر ، از امام زين العابدين ، از امام حسين ، از على بن ابى طالب علیهم السلام ، از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل فرمودند كه جبرئيل به آن حضرت عرض كرد : "خداوند می فرمايد : كلمة لا إله إلا الله حصنى. فمن دخل حصنى، أمن من عذابى : جمله لا إله إلا الله قلعه من است و هر كس داخل قلعه من شود، از عذابم در امان است." ؛ برطبق برخى نقلها پس از اندکی درنگ ، فرمود : بشروطها و أنا من شروطها : اين امر شروطى دارد و من ـ يعنى پذيرش ولايت من ـ از جمله آن شروط هستم.

میلاد حضرت معصومه علیهاالسلام

ahlebeitas — Mon, 19 Oct 2009 20:31:18 GMT

شهادت امام صادق علیه السلام

ahlebeitas — Tue, 13 Oct 2009 16:12:36 GMT