( در قسمت اول این مطلب که به وصیت نامه امام حسین علیه السلام به برادرش محمد حنفیه قبل از قیام عاشوراء اشاره شد ، ذکر گردید که بایستی در ارتباط با مسأله سیره پیامبر و امام علی علیه السلام که امام حسین علیه السلام در وصیت نامه خود به آن اشاره کرده بودند توضیح بیشتری داده شود اکنون در این قسمت با طرح مسأله ای تاریخی به توضیح آن می پردازیم : )

   ماجرای خلیفه شدن عثمان :

   می دانیم عمر [ همان غاصب دوم مقام خلافت بعد از پیامبر اسلام که اهل تسنن به خلافت آن اعتقاد دارند و او را اولین از خلفای راشدین می نامند . ] وقتی که ضربت خورد و خودش احساس کرد که رفتنی است برای بعد از خودش در واقع بدعتی به وجد آورد [ در کنار چندین بدعتی که بعد از پیامبر اسلام در دین ایجاد کرده بود و این موضوع به طور جداگانه جای بحث و بررسی زیادی دارد ]. کاری کرد که نه پیغمبر کرده بود و نه ابوبکر [ همان غاصب اول مقام خلافت بعد از پیامبر اسلام که اهل تسنن به خلافت آن اعتقاد دارند و او را اولین از خلفای راشدین می نامند . ] ...

   ابوبکر وقتی می خواست بمیرد برای بعد از خود شخص معینی را تعیین کرد که [ آن شخص کسی جز یار قدیمی و هم پیاله او که بزرگترین نقش را در غصب مقام خلافت و تحویل آن به ابوبکر داشت ، کس دیگری نبود ؛ که آن شخص همان ] ... عمر بود. کار ابوبکر نه با عقیده شیعه جور در می آید [ که معتقدند خلیفه بعد پیامبر با دستور الهی در غدیر خم سال حجة الوداع توسط شخص پیامبر صلی الله علیه و آله تعیین شده و امریست کاملا الهی ( طبق آیات و احادیث ) و او شخصی نیست جز وصی و برادر و نفس پیامبر ( طبق آیه مباهله و جریان دعوت عشیره و حدیث منزلت و ... که مورد اتفاق شیعه و شنی است ) یعنی مولانا علی علیه السلام . ] و نه با عقیده اهل تسنن [ که معتقدند ( البته به خیال باطل ) پیامبر بعد خود کسی را به خلافت تعیین نکرده و این امر را به مردم واگذار نموده و مردم باید بعد از پیامبر ، خودشان خلفا را تعیین می کردند ] و کار عمر نه با عقیده شیعه جور در می آید ، نه با عقیده اهل تسنن و نه با کار ابوبکر . یک کار جدید کرد و آن این بود که شش نفر از چهره های درجه اول صحابه را به عنوان شورا انتخاب کرد ولی شورایی نه به صورت به اصطلاح دموکراسی [ که حداقل اعتقاد اهل تسنن ایجاب میکرد که لااقل شورا را مردم انتخاب کنند ] بلکه به صورت آریستوکراسی یعنی یک شورای نخبگان که نخبه ها را هم خودش انتخاب کرد ... شورا [ با تعیین عمر ] طوری ترکیب شده بود که عمر خودش هم می دانست که بالاخره خلافت به عثمان [ غاصب سوم مقام خلافت بعد از پیامبر و سومین از خلفای راشدین اهل تسنن ] می رسد ... به هر حال نتیجه این شد که زبیر گفت : من رأیم را دادم به علی ، طلحه گفت : من رأیم را دادم به عثمان ، سعد [ وقاص ] هم کنار رفت . کار دست عبدالرحمن بن عوف باقی ماند به هر طرف که رأی می داد او انتخاب می شد . عبدالرحمن می خواست خودش را بیطرف نگه دارد . عمر گفت : اینها باید سه روز در اتاقی محبوس باشند و بنشینند و نظرشان را یکی کنند جز برای نماز و حوایج ضروری حق ندارند بیرون بیایند ( این هم یک زوری بود که عمر اعمال کرد ) بعد یک عده مسلح فرستاد که اگر اینها تصمیم نگرفتند شما حق کشتنشان را دارید خیلی عجیب است ! [ البته از شخصی مثل عمر که فقط با هوای نفس رفتار می کرد و آنرا میخواست که نفسش میخواست چندان عجیب نیست ] بعد از سه روز ... عبدالرحمن اول آمد سراغ علی علیه السلام و گفت : علی ! آیا حاضری با من بیعت کنی به این شرط که خلافت را به عهده بگیری و بر طبق کتاب الله ( قرآن ) و سنت پیغمبر و سیره شیخین ( ابوبکر و عمر ) عمل کنی ؟ ( [ خواننده گرامی دقت کنید ] یعنی علاوه بر کتاب الله و سنت یک امر دیگر هم اضافه شد : سیره یعنی روش [ آنهم سیره کسانی که بعد نبی بدعتها و انحرافات بسیاری را در دین ایجاد کرده بود که با دین پیامبر اختلافات اساسی داشت ] ) ... علی گفت : حاضرم قبول کنم که به کتاب الله و سنت رسول الله و روشی که خودم انتخاب می کنم عمل کنم ... [ولی] عثمان گفت : حاضرم ( البته نه به کتاب الله عمل کرد نه به سنت رسول الله و نه حتی به روش شیخین ) ...

   ممکن است شما بگویید : چرا علی علیه السلام آن گونه پاسخ داد ؟ او باید می گفت من بیعت می کنم بر کتاب الله و سنت رسول الله و بعد دیگر نمیگفت روشی که خودم انتخاب می کنم ؛ فقط روش دو خلیفه را رد می کرد و می گفت ما غیر از کتاب خدا و سنت رسول الله شیء سومی نداریم . ولی شیء سوم را علی علیه السلام قبول داشت اما نه به آن شکلی که آنها می خواستند این امر سوم در شکلی که ابوبکر و عمر عمل کردند غلط بود شکل دیگری دارد که پیغمبر به آن شکل عمل کرد و علی هم می خواست به آن شکل عمل کند این امر مسأله رهبری است ...

   برای مطالعه ادامه مطلب روی لینک زیر کلیک کنید