| تبليغات | X |
السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی
امام هشتم شيعيان ، حضرت على بن موسی الرضا علیه السلام برطبق قول مشهور در تاريخ 11 ذيقعده سال 148 و بنا به قول ديگرى 11 ذيحجه در مدينه چشم به جهان گشودند.
نام شريف آن حضرت، "على" ، كنيه ی ايشان " ابوالحسن" و القاب شريفش "رضا" ، "صابر"، "فاضل"، "رضى"، و "وفى" بوده است كه "رضا" از همه معروفتر است.
حضرت رضا علیه السلام به علم و دانش معروف و مشهور بودند. مأمون ـ خليفه عباسى ـ مجالس متعددى با حضور فقها، متكلمين و علماى اديان مختلف تشكيل می داد تا با آن امام مناظره كنند و ايشان بر همگــى غالب می شدند و همگان به قصور فهم و دانش خويش در برابر اين درياى بی پايان اعتراف می نمودند.
از جمله خصوصيات اخلاقى آن حضرت اين است كه ايشان هيچ گاه سخنى را قطع نمی كردند. در حضور ديگران پاى خود را دراز نمی كردند و چون سفره غذا را می گستراندند ، با تمام غلامان خود بر سر سفره حاضر می شدند و غذا می خوردند و از هر غذايى كه در سفره بود، بهترين قسمت آن را جدا كرده، براى مستمندان می فرستادند. بسيار صدقه می دادند و اين كار را بيشتر اوقات در تاريكى شب انجـام می دادند.
شيخ صدوق چنين نقل كرده است : همه كلام حضرت و جوابها و مثالهايش برگرفته از قرآن بود، هر سه روز يك بار قرآن را ختم مىكرد و مىفرمود: اگر بخواهم در كمتر از سه روز هم مىتوانم آن را ختم نمايم اما هرگز به آیهاى نمىرسم مگر اينكه در معناى آن و اينكه درباره چه چيزى و در چه وقتى نازل گشته ، مىانديشم.
آن حضرت در مورد پيروى از قرآن مىفرمايد : قرآن كلام و سخن خداست ازآن نگذريد و هدايت را در غير آن نجوييد كه گمراه مىشويد.
امام در راه سفر خود به خراسان ، وارد نيشابور شدند. عده بسيار زيادى دور حضرت را گرفتند و از ايشان طلب حديث كردند. حضرت از پدرشان حضرت كاظم ، از پدرشان امام جعفر صادق ، از امام محمد باقر ، از امام زين العابدين ، از امام حسين ، از على بن ابى طالب علیهم السلام ، از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل فرمودند كه جبرئيل به آن حضرت عرض كرد : "خداوند می فرمايد : كلمة لا إله إلا الله حصنى. فمن دخل حصنى، أمن من عذابى : جمله لا إله إلا الله قلعه من است و هر كس داخل قلعه من شود، از عذابم در امان است." ؛ برطبق برخى نقلها پس از اندکی درنگ ، فرمود : بشروطها و أنا من شروطها : اين امر شروطى دارد و من ـ يعنى پذيرش ولايت من ـ از جمله آن شروط هستم.
نوشته شده توسط طلبه|دوشنبه چهارم آبان 1388|8 بعد از ظهر
|
نوشته شده توسط طلبه|سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388|0 قبل از ظهر
|
نوشته شده توسط طلبه|سه شنبه بیست و یکم مهر 1388|7 بعد از ظهر
|
چاه عریضه
در نامه ای که باز برایت نوشته ام
از سیـــر تا پیاز برایت نــــوشته ام
دلتنگی ام بهانه این عاشقانه هاست
من از ســـــر نیــــاز برایت نوشتــــه ام
این نامه هم دوباره پر از نقطه چین شده است
چــــون با زبان راز بـــــرایت نوشتــه ام
رفتــم سر قرار ، دوباره نیامــــدی
این را به اعتراض برایت نوشته ام
شب مدتی است روی تن شهر مانده است
از این شب دراز برایت نوشته ام
می سوزم از درون و کسی بو نمی برد
چـــون گفته ای بساز برایت نوشتـــه ام
نامه به ( السلام علیکم ) رسیده است
از اول نماز برایت نوشته ام
از چاله در می آید و در چاه می رود
این نامه ای که باز برایت نوشته ام
سعید حیدری ـ روزنامه جام جم ( 31 اردیبهشت 1388 )
نوشته شده توسط طلبه|جمعه سوم مهر 1388|1 بعد از ظهر
|
بازگشت به پاکی ... بخش دوم
توبه و طهارت
چگونه با توبه ، طهارت کسب می شود ؟
آیه 31 سوره نساء :
إن تجتنبوا کبائر ما تنهون عنه نکفر عنکم سیئاتکم ...
اگر گناهان بزرگی که شما را از ارتکاب آن گناهان نهی نمودیم اجتناب کنید
بدیها و زشتیهای شما را می پوشانیم.
توجه به چند نکته ضروری است :
1 ) توبه واقعی توبه ای است که ضمن پشیمانی از گناهان گذشته همراه با عزمی جزم بر ترک آن گناهان و عدم بازگشت به آنها و جبران گذشته باشد .
2 ) با توجه به داستانی که در بخش اول این مطلب به آن اشاره شد ، توبه در حکم درآوردن میخهای گناه از صفحه دیوار دل و روح است که بدون کسب طهارت آثار میخهای گناه بر لوح جان و دل باقی خواهد ماند.
3 ) در این آیه خداوند متعال به صفت ستاریت خود اشاره نموده و آنچه مسلم است اینکه پوشش چیزی وقتی محقق می شود که آنچه تحت پوشش قرار دارد اصلا دیده نشود.
4 ) طبق آیه فوق اگر بنده عاصی توبه کرده و از گناهان کوچک و بزرگ پشیمان شود و اصلا مرتکب آنها نشود مستحق سنت غیر قابل تغییر الهی که همان پرده کشیدن بر بدیهای او و آثار پلید معاصی است ، خواهد شد .
5 ) پاکی یافتن از هر ناپاکی بستگی به ماهیت آن ناپاکی دارد مثلا :
الف ) تطهیر نمودن لباس و شیء نجس ، شستن آن شیء است طبق دستور شرعی آن یعنی آن لباس حتی اگر با هزاران مترمکعب آب غیر مطلق شسته شود هرگز پاک نخواهد شد .
ب ) کسی که وضو یا غسل ندارد تطهیر باطنی او به این است که طبق دستور شرعی وضو و یا غسل بگیرد و اگر چنین کسی به غیر دستور شرعی حتی هزاران بار وضو بگیرد طهارت پیدا نکرده و هرگز نمی تواند نماز بخواند یا وارد مسجد شود.
طهارت یافتن از گناهان هم بستگی به نوع گناهان دارد مثلا :
حق الناس فقط و فقط با ادای دین صاحب حق جبران می شود و لاغیر.
حق الله فقط و فقط با قضا نمودن واجباتی که فوت شده جبران می شود و لاغیر ...
اما پاسخ به این ادعا که :
کسی که گناه کرده و بعدا توبه نموده مثل کسی نیست که اصلا گناه نکرده (!)
إن شاء الله در بخش سوم
در این رابطه بخوانید ...
نوشته شده توسط طلبه|سه شنبه سی و یکم شهریور 1388|11 بعد از ظهر
|
بازگشت به پاکی ... بخش اول 